1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Zasady klasyfikacji Pucharu Polski klasy Hornet

  1. Wszystkie imprezy wpisane do kalendarza są objęte klasyfikacją Pucharu.
  2. Do końcowej klasyfikacji wlicza się punkty uzyskane ze wszystkich imprez.
  3. Punktacja pojedynczej imprezy:

    tabelka zasady klasyfikacji

    Uzyskane punkty należy pomnożyć przez wartość współczynnika danej imprezy:
        2,0 – Mistrzostwa Anglii, imprezy zagraniczne,
        1,5 – Mistrzostwa Polski,
        1,0 – pozostałe imprezy z kalendarza,

  4. Rankingiem zostaną objęci wszyscy zawodnicy sklasyfikowani w regatach z kalendarza, którzy opłacili roczną składkę do PSK Hornet.
  5. Zawodnicy zdobywający w sezonie największą liczbę punktów wygrywają ranking.
  6. W przypadku równej liczby punktów zwycięża załoga, która zajęła lepsze miejsce na MP.

przepisy klasowe angielskie aktualne

Lista przepisów klasowych z kolejnych lat z najnowszymi z 2011 roku

przepisy klasy Hornet rok 1968


Przepisy pomiarowe i budowlane międzynarodowej klasy Hornet, rok 1968 wydane przez PZŻ
(Przewodniczący Kolegiów Mierniczych Andrzej Pajączkowski i Sekretarz Generalny Wiesław Rogala)

1. Przepisy ogólne

Hornet jest klasą monotypową. Celem niniejszych przepisów jest zabezpieczenie identyczności kształtów kadłuba, jego ciężaru, ożaglowania i ciężaru masztu wszystkich łodzi tej klasy. W przypadku stwierdzenia przez mierniczego jakichkolwiek rozbieżności wymiarów powinien on wstrzymać wydanie certyfikatu i przedstawić sprawę Komisji Technicznej PZŻ.

2. Wymiary kadłuba

Długość całkowita kadłuba łącznie z okuciem stewy, lecz bez okucia zawieszenia steru i kluzy dziobowej wystającej poza linię stewy, mierzona od zewnętrznej strony pawęży do punktu przecięcia się linii pokładu z linią stewy, nie może przekroczyć 4889 mm oraz nie może być mniejsza niż 4864 mm.

Kadłub powinien być wykonany zgodnie z planem przekrojów w skali 1:1. Przekroje 1, 3, 5 wyznacza się przez pomiar odległości od górnej tylnej krawędzi pawęży w kierunku dziobu, bez stosowania tolerancji.Linia bazy ustalona jest przez odmierzenie poniżej kilu 164 mm na przekroju 1 oraz 178 mm na przekroju 5, bez stosowania tolerancji. Pozostałe wymiary podane na rysunku pomiarowym powinny zgadzać się w granicach - 13 mm.

3. Budowa

Plany podają zalecany sposób budowy wraz z wymiarami, lecz zabudowa łodzi jest dowolna, z zastrzeżeniem, że grubość i ciężar właściwy poszycia będą jednakowe na całej długości łodzi. Jeżeli kadłub wykonany jest ze sklejki, grubość jej nie może być mniejsza niż 8 mm dla poszycia oraz 5 mm dla pokładu.

U w a g a ! Dla klasowych kadłubów, budowanych na kontynencie europejskim, grubość poszycia ze sklejki nie może być mniejsza niż 7 mm dla dna i burt, i 5 mm dla pokładu.Poprzeczki, wysokość podłogi, deski podłogowe, uchwyt kotwiczny oraz wszystkie okucia są dowolne.Obło od strony zewnętrznej może być zaokrąglone promieniem nie większym niż 8 mm.

Maksymalna szerokość listwy odbojowej wynosi 51 mm. Odbijacze bryzgów mogą być umieszczone na bokach kadłuba między przekrojami 3 i 5, szerokość ich nie może przekraczać 38 mm. W kadłub mogą być wmontowane samowylewacze.

4. Ciężar

Ciężar samego kadłuba w stanie suchym (bez urządzeń wypornościowych i miecza) nie może być mniejszy niż 104,3 kg. W razie potrzeby może być użyty drewniany balast, przy czym całkowity jego ciężar nie może przekroczyć 2,3 kg. Balast wyrównujący niedowagę musi być przymocowany do spodniej strony pokładu w części dziobowej, w równych ilościach. Za sam kadłub, w zrozumieniu powyższego przepisu, uważa się kadłub wraz ze wszystkimi zasadniczymi okuciami przymocowanymi do niego za pomocą bolców, wkrętów lub nitów, oraz na stałe przymocowanym wyposażeniem, lakierem ochronnym, pomostem dla wyrównanego siedzenia (deski), lecz z wyłączeniem urządzeń wypornościowych i miecza.

Uwaga dla mierniczych. Jeżeli w trakcie ważenia z jakiegokolwiek powodu uciążliwe jest usunięcie urządzenia wypornościowego z kadłuba, a znany jest uprzednio ciężar tego urządzenia, można ważyć kadłub wraz z urządzeniem wypornościowym, a następnie zmniejszyć ciężar kadłuba o ciężar urządzenia.

5. Miecz, ster, rumpel

Miecz nie może posiadać części ruchomych, z wyjątkiem krawędzi ochronnych musi być wykonany z drewna o grubości nie mniejszej niż 13 mm. Promień narożny jest dowolny. Miecz w pozycji podniesionej nie może wystawać ponad poziom górnych krawędzi burt ani poniżej kilu. Położenie szpary skrzynki mieczowej oraz jej długości podaje rysunek pomiarowy, przy czym wymiary jej podlegają tolerancjom podanym w punkcie 2. Rodzaj i długość rumpla - dowolne. Rodzaj i wymiary steru - dowolne.

6. Maszt, umiejscowienie kokpitu i pokład

Następujące wymiary powinny być zachowane w granicach - 13 mm. Od górnej tylnej krawędzi pawęży do przedniej strony masztu na poziomie górnej krawędzi burty: 3276 mm. Od górnej tylnej krawędzi pawęży do tylnego krańca kokpitu: min. 762 mm, maks. 1168 mm. Od górnej tylnej krawędzi pawęży do przedniego krańca kokpitu min. 1676 mm, maks. 3276 mm. Szerokość kokpitu min. 457 mm, maks. 965 mm.

W kokpicie powinien być pozostawiony otwór niezabudowany do poszycia dna o wymiarach co najmniej: szerokości 457 mm i długości 508 mm.

Pokładem jest każda powierzchnia mierzona w płaszczyźnie poziomej od zewnętrznej krawędzi listwy odbojowej. Pokład powinien być mierzony w płaszczyźnie poziomej.

Pięta masztu powinna spełniać następujące warunki:

a) przenosić cały ciężar masztu i znajdować się poniżej poziomu górnych krawędzi burt,

b) być umieszczona w odległości nie mniejszej niż 229 mm, licząc od pokładu lub poziomu górnych krawędzi burt, w zależności, który z poziomów jest wyższy,

c) być zamocowana w czasie żeglugi; występ nie większy niż 254 mm może wystawać poniżej pięty masztu.

Maszt ma być zamocowany w pokładzie lub na poziomie górnych krawędzi burt (w zależności od tego, który z tych poziomów jest wyżej) w otworze, którego obramowanie musi być sztywną konstrukcją, z tym że jedna ze ścianek może być usuwalna. Gdy ścianka znajduje się w pozycji zamkniętej, powinna być całkowicie sztywna. Wymiary otworu nie mogą przekraczać 127 mm maksymalnego osiowego i poprzecznego wymiaru masztu. Specjalne dźwignie lub inne urządzenia, umożliwiające wybrzuszenie masztu do przodu w czasie żeglugi, są niedozwolone. Windy lub inne urządzenia, służące do naciągania sztagu lub fału foka, są dozwolone.

7. Plan ożaglowania

Czarne opaski na maszcie powinny być namalowane w następujący sposób:

nr 1) górna krawędź tej opaski powinna znajdować się na wysokości górnej krawędzi burt,

nr 2) jej górna krawędź powinna znajdować się 762 mm powyżej górnej krawędzi pierwszej opaski; lik przedni żagla w czasie żeglugi nie może znajdować się poniżej opaski nr 2,

nr 3) jej dolna krawędź powinna znajdować się 6703 mm ponad górną krawędzią pierwszej opaski; lik przedni grota nie może być wciągnięty powyżej tego poziomu,

nr 4) jej dolna krawędź powinna znajdować się 4648 mm ponad górną krawędzią pierwszej opaski; fały foka i spinakera nie mogą przechodzić powyżej krawędzi opaski nr 4; linia sztagu musi przecinać przednią stronę masztu poniżej krawędzi opaski nr 4.

Na bomie powinna być namalowana czarna opaska, której wewnętrzna krawędź ma znajdować się w odległości 2667 mm od przedniej strony szyny grota, gdy bom zajmuje położenie poziome.

Lik dolny grota nie może być naciągnięty poza wymieniony punkt. Znak klasowy na żaglu należy wykonać wg załączonego wzoru. Wysokość cyfr nie może być mniejsza niż 305 mm.

8. Maszt

Ciężar minimalny masztu wynosi 10,4 kg, minimalna wysokość środka ciężkości 2438 mm, licząc od górnej krawędzi opaski nr 1. W trakcie zdejmowania wszystkich wymiarów maszt powinien znajdować się w tym samym stanie, tzn. żadne okucie, które znajdowało się na maszcie w czasie mierzenia, nie może być usunięte, chyba że maszt zostanie powtórnie pomierzony. Olinowania stałe oraz fały powinny być zamocowane wzdłuż masztu. Saling, jeżeli jest stosowany, musi być założony. Rysunki masztu podają jedynie konstrukcję zalecaną. Maszty zgięte na stałe oraz maszty obrotowe są niedozwolone.

9. Olinowanie stałe

Dozwolony jest tylko jeden sztag i dwie wanty. Wanty powinny być zamocowane do burty w odległości 457 mm (? 13 mm) do tyłu od tylnej strony masztu na poziomie pokładu. Dozwolony jest dodatkowo jeden saling na poziomie około wysokości sztagu i jedna para jump-salingów na poziomie zaczepu sztagu (w przybliżeniu), każde z odpowiednim olinowaniem stałym.

10. Bom grota

Bom bez okuć powinien przejść koło o średnicy 1016 mm. Bomy zgięte na stałe są zabronione.

11. Bom spinakera

Maksymalna długość całkowita 1524 mm, włączając okucia, średnica dowolna.

12. Żagle

Żagle muszą być wykonane zgodnie z planem ożaglowania. Materiał i waga tkaniny dowolne. Żagle muszą być jednak wykonane z materiału tkanego, przy czym każdy żagiel może być zaopatrzony w przezroczyste okno o wymiarach nie większych niż 610 mm X 305 mm. Okno musi być umieszczone poniżej połowy wysokości żagla i nie bliżej niż 508 mm od któregokolwiek z lików żagla. Żagle o podwójnych likach przednich są niedozwolone. Wszystkie wymiary podane na planie ożaglowania są maksymalne i przedstawiają się następująco:

Grot

Lik przedni 5943 mm

Lik dolny 2667 mm

Cięciwa liku wolnego 6451 mm

Szerokość na 3/4 wysokości 877 mm - umiejscowienie punktów pomiarowych: lik przedni 1488, lik tylny 1625.

Szerokość na 1/2 wysokości 1625 - umiejscowienie punktów pomiarowych: lik przedni 2972, lik tylny 3348.

Szerokość na l/4 wysokości 2168 - umiejscowienie punktów pomiarowych: lik przedni 4460, lik tylny 4720.

Wszystkie wymiary winny być zdejmowane z żagla rozpiętego na drzewcach lub z żagla o liku przednim i tylnym rozciągniętym do normalnej długości żeglownej na płaskiej powierzchni. Szerokość żagla powinna być mierzona pomiędzy odpowiednimi punktami na liku przednim, z wyłączeniem likliny, i odpowiadającymi im punktami na liku tylnym. Punkty wyznaczone na liku przednim powinny być odmierzone od najwyższego punktu liku przedniego przy głowicy, wzdłuż krzywizny liku. Punkty wyznaczone na liku wolnym powinny być odmierzone od najwyższego punktu liku przedniego przy głowicy, przy czym każdy wymiar ma być poprowadzony w linii prostej do przecięcia z likiem wolnym. Cięciwa liku wolnego powinna być mierzona od punktu przecięcia tylnej krawędzi żagla z bomem do najwyższego punktu żagla przy głowicy. Szerokość żagla nie może przekroczyć 1016 mm, mierząc od masztu w najwyższej części żagla, oraz 1524 mm, mierząc od masztu w odległości 51 mm poniżej najwyższej części żagla.

Fok

Lik przedni 4115 mm

Lik dolny 1803 mm

Lik wolny 3658 mm

Przekątna 1601 mm

Wysokość 3936 mm

Długość liku przedniego jest mierzona jako odległość pomiędzy naj niższą częścią żagla na liku przednim przy rogu halsowym a najwyższym punktem żagla na liku przednim przy głowie. Jednakże ze względu na różne metody wykańczania rogów żagli przednich, mierniczy, który uzna, iż dany żagiel mierzony jest szczególnie korzystnie lub niekorzystnie, powinien zastosować inną metodę pomiaru - wg następujących zasad:

Punkt przy rogu halsowym, od którego odmierza się wymiar, powinien być punktem przecięcia przedłużenia liku przedniego i przedłużenia liku dolnego z pominięciem ewentualnego zaokrąglenia lub wklęsłości liku dolnego.

Punkt pomiarowy przy głowie powinien być punktem przecięcia przedłużenia liku wolnego i przedłużenia liku tylnego z pominięciem zaokrąglenia lub wklęsłości liku wolnego. Jako długość liku wolnego uważa się odległość pomiędzy najniższą częścią żagla, bezpośrednio poniżej środka remizki szotowej, a najwyższą częścią żagla przy głowie. Lik wolny foka nie może być wypukły.

Jako długość liku dolnego uważa się odległość pomiędzy najniższą częścią żagla na liku przednim a zewnętrzną krawędzią żagla bezpośrednio za środkiem remizki rogu szotowego. Jako długość przekątnej uważa się odległość pomiędzy punktem liku przedniego, na wysokości 640 mm ponad rogiem halsowym, a skrajnym punktem krawędzi żagla poza remizką w rogu szotowym.

Jako wymiar wysokości uważa się odległość pomiędzy punktem na liku dolnym, w połowie odległości pomiędzy rogiem halsowym i szotowym, a głową żagla.

Przy pomiarze długości liku wolnego, dolnego, przekątnej oraz wysokości mierniczy - jeżeli uzna to za stosowne - może zastosować metodę analogiczną do określonej dla pomiaru długości liku przedniego.

Spinaker

Głowica nie może przekraczać 4 cali (1016 mm) w żadnym kierunku. Odległość od remizki w głowicy do dowolnego punktu na liku dolnym 14 stóp (4267 mm). Połowa szerokości 4 stopy (1219 mm).

Dozwolone są następujące urządzenia:

a) urządzenia refujące żagiel przedni,

b) remizki regulacyjne w grocie i foku

c) zamek błyskawiczny wzdłuż dolnego liku grota,

d) raksy przy foku,

e) remizki lub ucha do refowania,

f) elementy elastyczne w liku foka.

Uwaga: Wszystkie żagle powinny być zmierzone i podpisane przez mierniczego.

13. Listwy

a) Listwy krótkie - maksymalna ilość siedem - powinny dzielić lik wolny w przybliżeniu na równe części.

b) Listwy pełnej długości. Grot może posiadać listwy pełnej długości. Musi ich być siedem, nie szersze niż 50 mm i umieszczone w żaglu w taki sposób, aby środki listew dzieliły lik przedni i tylny na osiem równych części, z tolerancją wynoszącą 51 mm lub powyżej średniego położenia.

Listwy muszą zaczynać się przy maszcie i wymiary ich nie mogą przekroczyć:

listwa pierwsza górna - 559 mm listwa czwarta. - 1651 mm

listwa druga - 965 mm listwa piąta - 1981 mm

listwa trzecia - 1346 mm listwa szósta - 2286 mm

listwa siódma dolna - 3540 mm

14. Olinowanie ruchome

Rodzaj i materiał wszelkiego olinowania ruchomego oraz okucia są dowolne.

15. Wyporność

Łódź powinna być wyposażona w takie urządzenia wypornościowe, żeby w chwili całkowitego zatopienia mogła utrzymać się na wodzie przez co najmniej 30 min., w poziomym położeniu, unosząc ciężar nie mniejszy niż 203,2 kg, umieszczony między masztem a przednią krawędzią tylnego pokładu. Urządzenie wypornościowe powinno być zbadane przez mierniczego i specjalnie opisane w formularzu pomiarowym i corocznie odnotowywane w certyfikacie pomiarowym łodzi. Jeżeli urządzenie wypornościowe

a) dostarcza zgodnie z oświadczeniem wytwórcy co najmniej 203,2 kg dodatkowej wyporności,

b) jest w dobrym stanie oraz odpowiednio rozmieszczone i zamocowane w części przedniej i tylnej łodzi wówczas należy uznać, że wymagania w stosunku do urządzenia wyporościowego zostały spełnione.

Jeżeli natomiast mierniczy ma jakiekolwiek wątpliwości co do skuteczności działania urządzenia wypornościowego, powinien przed wydaniem opinii przeprowadzić próbę zatopienia łodzi przez czas nic mniejszy niż 30 min. Wodoszczelne grodzie lub komory wbudowane w kadłub nie mogą stanowić urządzenia wypornościowego i muszą być przy próbie wyporności wypełnione wodą. Dozwolone jest użycie materiału o niezniszczalnych właściwościach (np. styropian itp.) jako całości lub części urządzenia wypornościowego. Materiał ten może być wbudowany w konstrukcję łodzi. Jeżeli mierniczy nie może sprawdzić wyporności materiału na skutek jego wbudowania, konieczne jest przeprowadzenie próby wyporności przy pierwszym mierzeniu. Próba wyporności nie musi być powtarzana co roku, chyba że dokonane zostały zmiany.

16. Załoga

Załoga składa się z dwóch osób, łącznie ze sternikiem - jeżeli łódź wyposażona jest w siedzenie wysuwane, lub trzech osób, jeżeli łódź nie jest zaopatrzona w siedzenie wysuwane. Jednoosobowa żegluga w regatach jest niedozwolona. 17. Zakazy

Niedozwolone jest stosowanie:

1) wtyków, urządzeń wystających,

2) balastu wewnętrznego lub balastu noszonego przez załogę,

3) wszelkich urządzeń (z wyjątkiem dozwolonego w punkcie l8), wystających poza pokład: drzewca lub olinowania, które mogłoby podtrzymywać lub pomagać w podtrzymywaniu sternika lub załoganta całkowicie lub częściowo za burtą.

18. Siedzenia wysuwalne

Dozwolone jest stosowanie jednego siedzenia dla załoganta, wystającego poza kadłub na odległość nie większą od 900 mm, ważącego nie więcej niż 8 kg, a 16 kg łącznie z wszelkimi ruchomymi okuciami, ale z wyłączeniem pomostu utrzymującego.

Czarne opaski winny być namalowane w odległości 990 mm licząc od zewnętrznych krańców wysuwalnego siedzenia.

19. Kipy żagli przednich

Kipy szotów foka oraz kipy szotów spinakera mogą być zamocowane do listwy odbojowej, ale w taki sposób, aby szoty przeprowadzone przez kipę w stanie napiętym nie wystawały poza listwę odbojową. 20. Uchwyty

Cztery uchwyty służące do noszenia łodzi wykonane z drewna lub metalu muszą być przymocowane na wierzchu pokładu. Uchwyty te muszą posiadać otwory o wymiarach (102 mm x 32 mm). 21. Nurncr rejestracyjny

Numer rejestracyjny o wysokości cyfr 25 mm winien być wycięty na zewnętrznej stronie pawęży.

Uzupełnienie przepisów Angielskiej Narodowej Joli Mieczowej Klasy Hornet (z 1969 r.)

Usuwa się dotychczasowy przepis pkt. 9 i wprowadza się o uzupełnionym brzmieniu.

9. Olinowanie stale

Dozwolony jest tylko jeden sztag i dwie wanty. Wanty muszą być zamocowane do górnej krawędzi burt, czyli wzdłużnika burtowego, w odległości 2745 mm (? 131 mm) do przodu od tylnej płaszczyzny pawęży. Dodatkowo dozwolona jest jedna para salingów, usytuowana mniej więcej na połowie wysokości pomiędzy pokładem a zamocowaniem sztagu, oraz jedna para jump-salingów, mniej więcej na wysokości zamocowania sztagów, wraz z odpowiednim olinowaniem stałym.

12. Żagle

Fragment dotyczący foka usuwa się, wprowadzając następujący:

Żagiel przedni - genua

Lik wolny 3962 mm

Lik dolny 2134 mm

Lik przedni 4113 mm

Wysokość 4113 mm

Diagonalna 2032 mm

Wymiar liku przedniego jest to odległość pomiędzy najniższym punktem żagla na liku przednim przy rogu halsowym i najwyższym punktem żagla na liku przednim przy rogu falowym. Jednakże na skutek istnienia różnych metod zakańczania rogów żagli przednich, mierniczy, który uważa, iż żagiel jest mierzony tą metodą zbyt korzystnie lub zbyt niekorzystnie, może stosować metodę podaną niżej:

Za punkt pomiarowy w rogu halsowym uważa się punkt, gdzie przedłużenie linii liku przedniego przecina przedłużenie linii liku dolnego, z pominięciem ewentualnego zaokrąglenia lub wklęsłości liku dolnego. Podobnie za punkt pomiarowy w rogu falowym uważany będzie punkt, w którym przedłużenie liku przedniego przecina się z przedłużeniem liku wolnego, z pominięciem ewentualnego zaokrąglenia lub wklęsłości w liku tylnym. Lik tylny żagla przedniego nie może być wypukły. Wymiar liku dolnego jest to odległość pomiędzy najniższym punktem żagla na liku przednim a tylną krawędzią żagla bezpośrednio za środkiem remizki szotowej.

Długość diagonalnej jest to odległość pomiędzy punktem na liku przednim, odległym o 762 mm od rogu halsowego, a tylną krawędzią żagla bezpośrednio za środkiem remizki szotowej. Wymiar wysokości pionowej jest to odległość pomiędzy punktem na liku dolnym, leżącym w połowie odległości między rogiem halsowym i szotowym, a rogiem falowym.

Przy pomiarach liku wolnego, dolnego i diagonalnej, oraz wysokości pionowej mierniczy może stosować podaną wyżej alternatywę metodą zaznaczania punktów teoretycznych żagla, jeżeli uzna to za stosowne.

Zródło: Stefan Wysocki "Żeglarstwo regatowe prawie bez tajemnic" tom 1,1973

podstawowe wymiary


Podstawowe dane techniczne jachtu klasy hornet


hornet profilDługość:  4,878 m

Szerokość:  1,398 m

Wysokość masztu:  7,20 m




Ciężar kadłuba:  104,3 kg
Ciężar całkowity: ok. 130-135 kg




Powierzchnia ożaglowania: 
- grot: 8 m2
- fok: 3,3 m2
- spinaker: 8 m2


Załoga regaty/maksymalnie:  2/2 osoby

Zanurzenie minimalne/maksymalne:  0,19/1,19 m

informacje ogólne

Konstruktorem Horneta jest Jack Holt (Wielka Brytania) podobnie jak Cadeta i Ramblera.
Głównym przeznaczeniem tej konstrukcji są regaty oraz trening.
Typ ożaglowania Horneta to slup bermudzki.

Zaprojektowany w 1951 roku był tak ciekawą konstrukcją, że od tego samego roku odbywały się Mistrzostwa Świata. Jacht typowo regatowy. Charakteryzował sie wysuwaną deską do balastowania, która zastępowała trapez. Obecnie w przepisach klasowych trapez jest dopuszczalny dla sternika i załoganta.W Polsce klasa zakonczyła działalność na początku lat 70 XX wieku, na świecie zaś jest obecna w Wielkiej Brytanii (liczba jednostek to ok 50, ale stale pływających obecnie to ok 21 oraz w Holandii - około 50 sztuk z czego stale pływa około 15. Dziś klasa w Polsce odradza sie od 2002 roku. Flota liczy w sumie ok 50 jednostek, w tym ok połowa pływających.

Polska organizowała w 1966 i 1971 roku Mistrzostwa Świata.


Polscy regatowcy odnosili w tej klasie sukcesy (dane niepełne):


1968 Mistrzostwa Świata - III miejsce - M. Szczerzyński i K. Szymczak

1969 Mistrzostwach Europy (Holandia) - I miejsce - Zbigniew Kania i Konrad Fick

1969 Mistrzostwach Polski (Trzebież) - I miejsce - Zbigniew Kania i Konrad Fick

1970 Mistrzostwach Europy (Anglia) - IV miejsce - Zbigniew Kania i Konrad Fick

1971 Mistrzostwa Świata - I miejsce - Leon Wróbel i Edward Pietrucha

Zródła:
KŻ Energetyk Konin,
Miesięcznik "Rejs",
Stefan Wysocki "Żeglarstwo regatowe prawia bez tajemnic cz.1",
Jerzy Salecki "Polskie jachty" tom 1.

Logowanie

hornety fotografuje

Piotr Andrews
Piotr Andrews - Galeria zdjęć